مكرر گفته‌ايم مورد ، مخصص عموم نميشود و لفظ الظالمين كه جمع محلى بالف و لام و مفيد عموم است بعموم خود باقى است و شامل جميع ظالمين مىشود چه ظالم به غير و چه ظالم بنفس و اين جمله براى تنبيه آنان است كه خداوند بجميع افعال و كردار آنها عالم و داناست . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 96 ] وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ ( 96 ) ( و هر آينه البته مييابى يهود را حريص‌ترين مردم بر زندگى دنيا و حريص‌تر از مشركان كه هر يك از آنان دوست ميدارد و آرزو مىكند كه هزار سال زندگى كند ، و حال آنكه اين عمر بسيار مانع و دور كننده او از عذاب نيست ، و خداوند به آنچه ميكنند بيناست « تجدن » اگر از و جدان در مقابل فقدان باشد بمعنى يافتن و يك مفعولى است و بنا بر اين « احرص » حال است براى مفعول و اگر از و جدان بمعنى علم و يافتن بدل باشد دو مفعولى است و احرص مفعول دوم آنست و ظاهر همين احتمال دوم است ) . و أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ يعنى اين يهود از همه مردم بر بقاء زندگى و جمع مال و زخارف دنيوى حريص‌ترند و همچنين از مشركين كه يا مراد مجوس و گبرها هستند و يا همه مشركين ، و علت اينكه « احرص الناس بدون لفظ من تعبير فرموده » و در مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لفظ من را آورد ، اينست كه يهود از جنس ناس هستند ولى از جنس مشركين نيستند ، و باصطلاح اگر مفضل از جنس مفضل منه باشد بطريق اضافه آورده مىشود و اگر از جنس مفضل منه نباشد من فاصله مىشود چنانچه گفته مىشود « الانبياء افضل الناس و افضل من الملائكة »